İşte 80'ler sinemasının kült filmlerinden biri. The Breakfast Club (1985), Fast Times at Ridgemont High (1982) gibi o dönemin ruhunu çok güzel yansıtan ve Rebel Without a Cause (Asi Gençlik, 1955)'ten beri süregelen gençliğin isyanı, haykırışı, bağımsız olma savaşı temalarını bu döneme mihenk taşı gibi işleyen Hollywood, "yabancıdan kork, komşun bile olsa" paranoyasını (ülke siyasetinin de ana malzemesi) bununla birleştirip, komedi ve korkuyu harmanladığı bir dizi filmde başarıyla kullanmıştır (Fright Night, 1985; Fright Night 2, 1988; People Under the Stairs, 1991).

Kariyerine yine bir gençlik filmi olan St. Elmo's Fire (3. filmidir, 1985) ile başlayan Joel Schumacher 1987 yılında çektiği bu filmden sonra yine genç ve dinamik bir kadronun rol aldığı başarılı bir gerilim olan Flatliners (1990)'i çekmiş, sonrasında aynı başarıyı bir daha yakalayamamıştır.

Peki ne anlatır Lost Boys? Adı üzerinde olduğu gibi "kayıp çocuklar"dır. Kocası ölmüş ve yeni bir yere taşınmış olan anne (Dianne Wiest) ve çocuklarının (Jason Patric, Corey Haim) bu yeni yerde yeni okul ve yeni işlerine adaptasyon sürecini izleriz. Anne, bir adamla tanışır (Max), büyük çocuk bu yeni yere uyum sağlayamaz, ana kuzusu olmak yerine elbette çeteler ve gençlik partileri daha cazip gelecektir. Ne var ki bu çete Köpekbalığı Çetesi değil (bkz. West Side Story) bir vampir çetesidir. Grubun başında (sanki hâlâ hiç yaşlanmayan ve onca filmi ne zaman oynadı dediğimiz) Kiefer Sutherland vardır, gruptan bir kıza aşık olup gece partilerinin müdavimi olan Michael (Jason Patric)'i de vampir yaparlar. Michael baş vampiri öldürürse normale dönecektir, öldürür de, ama hala vampirdir. Acaba Baş vampir kimdir? Filmin müstakbel yeni baba ile tanışma yemekli finalinde akşamın konuğunu her iki konuda da teste tutan kardeşler, bir yandan annelerini utandıracak, diğer yandan klasik vampir klişelerinin hepsini uyguladıkları Max'in hâlâ köpek dişlerinin çıkmamasıyla başarısızlığa uğrayacaklardır. Ama son bir numaraları daha vardır...

Filmin finalinde çalan The Doors coveri People are Strange, bu filmin ve yukarıda saydıklarımın bütününün mesajını çok güzel özetler.

Francis Ford Coppola gibi ustalar da bu dönemde (The Outsiders, 1983; Rumble Fish, 1983; Peggy Sue Got Married, 1986) gençlik filmleri çeker ama bunlar daha mesaj kaygılı ve duygu yanı ağır basan filmlerdir.

Fright Night filmleri de Chris Sarandon (Jerry) gibi yakışıklı bir komşunuz varsa ve gören hayran oluyorsa, "onun etrafta cirit atan vampirlerin başı olduğunu nasıl ispatlarsınız?" sorusunu eski ve yaşlı bir tv yıldızı ile Jerry'e komşuluk yapan iki sevgilinin (biri Married With Children'in Marcy D'arcy'si!) çözme çabalarını anlatan eğlenceli yapımlardır. Aslında çoğul kullanmamak gerek, 2. filmde Sarandon oynamamıştır. Bu filmden aklımda kalan, yolun karşısından yavaş çekimde size doğru gelen kaykaylı kadın vampirdir.

Vampir filmleri her daim gözdem olmuştur, hem The Cell, The Exorcist, The Exorcism of Emily Rose gibi psikoloji bozan filmler olmadıkları için, hem de hayal dünyamızı geliştirip, somut korkularımızdan sıyrılmaya ve eğlenmeye yaradıkları için. Vampirlerin çekiciliğinin sadece başkaları için geçerli olduğu, aslında ebedi yaşamın onlara verilmiş büyük bir ceza ve ızdırap olduğu üzerine tozlu arşivimde bulamayacağım bir yazı vardı ama gerçek yaşamda çok daha yoğun acı ve üzüntülere maruz kalan bizlerin, sinema yoluyla eğlenmesini ve kaliteli yapımlarla beslenmesini sağlayan tüm isimlerle birlikte vampir gürûhuna da buradan teşekkürler ediyorum.

ekstra not: Star rolündeki Jami Gertz'i Sixteen Candles, Ally McBeal, ER, Still Standing, Twister ve Seinfeld'den de hatırlayabilirsiniz.