Örümcek-adam üçlemesi üzerine bir şeyler çiziktirmenin zamanı geldi. Bilen bilmeyen herkesin konuşması bir yana, Sam Raimi'nin başından sonuna "bu işi bırakıyorum" dercesine final havasında çektiği üçüncü bölümden sonra, eski bir fanatik olarak, çizgi romanın beyaz perdeye nasıl uyarlandığını ve filmlerin fasiküllerden bağımsız olarak seyirci gözünde nasıl durduğunu yorumlamak, bana şart gibi gözüktü.

İlk iki filmden kısa, ama çok kısa özet görüntülerle başlayan film, serinin ilk bölümünün -gerek görsellik gerek konu açısından- ne kadar kötü olduğunu ve neden soğuduğumu bana bir kez daha hatırlattı. İkinci bölüme gelirsek, Doktor Ahtapot'un (Doc Ock) öldüğü ve ölmeden önce de aslında iyi bir karakter olduğu mantığıyla çekilen bir Örümcek Adam filminin, bu rol seçimi dışında (kusursuz şekilde, Alfred Molina), hiçbir mazereti olamaz (Doc Ock, Marvel evreninin en şeytanî kötülerinden biridir. Sonradan geliştirdiği adamantium "Wolverine"in de iskeleti olan dünyanın en sağlam metali- kolları ile Hulk'u da haklamıştır). Görsellikten başka da bir şey yoktu o filmde. Bir X-Men 2 ile bir tutamazsınız.

Bu filme gelirsek; gene bir yere bağlanmayan Mary Jane hikayesi bir yana, fazladan bir kare bile heba edilmeksizin, sanki kısa sekansların toplamı gibi örülmüş ve en önemlisi eğlence dozu gerçekten güldüren sahnelerle sağlanmış senaryosuyla, en dibe çektiğim beklentilerimin ötesinde, her iki filmden de daha iyidir nazarımda, eğlenceli bir X-Men 3 ayarında diyebilirim. İzleyen ve merak edenler için hemen çizgi romanla bağlantı noktalarına geçelim. Bu arada filmi de yorumlarız.

Kum Adam karakteri (Flint Marko), hikayesinde barındırdığı dramdan üzerinden çıkarmadığı Daltonvari kıyafetine kadar güzel resmedilmiş. Gerçekte Kum Adam maddi şartlardan dolayı kötü bir karakterken, kendisini tanımayan bir ailenin yanında yerleşik hayata adapte olmaya çalışan, Avengers grubuna katılmaya aday olup yine yanlış anlaşılarak dışlanan, Dr. Ahtapot'un, yanında kaldığı aileye zarar vermekle tehdit etmesiyle tekrar Sinister Six (Zalim Altılı: Electro, Mysterio, Vulture ve ilk ekipten ölen Kraven'in yerine Hobgoblin) ekibine dahil olup bu esnada Örümcek Adam ile işbirliği yapan, Dr. Ahtapot'un geliştirdiği bir silahla (kumun hızla cama dönüşme özelliğiyle) dondurulan, okuyucunun da çok sevdiği, ilk yirmi sayıda ortaya çıkmış (1963-65 arasında ortaya çıkış sırasıyla: Chameleon, Vulture, Doc Ock, Sandman, Dr. Doom, Lizard, Electro, Mysterio, Green Goblin, Kraven, Scorpion) en eski karakterlerden biridir. Filmdeki çamurlu sahneye istinaden de ülkemizdeki siyah beyaz serilerin ilk fasiküllerinde yayınlanan bir öyküyü aktarayım. Suya dönüşme özelliğiyle Hydro-Man ve kuma dönüşebilen Sandman'in aynı kadın için kavgaya tutuştuğu ve çamurdan dev bir yaratığa dönüşerek King Kong gibi kadınla gökdelenlerin tepesine tırmandıkları sayı (Amazing Spider-man 217), az bilinen büyük çarpışmalardan biridir ("Molekül" Will O'The Wisp ve Tarantula kapışması da aynı dönemde yer alır (Amazing Spider-man 235).

Yeşil Cin, Harry Osborn ve Gwen Stacy ise daha kült bir hikayedir. Filmdeki geçici hafıza kaybı aslen Harry'nin babası Norman Osborn'un (Osborne değil, Ozzy ile karıştırmayın sayın köşe yazarları) başına gelmiştir ve her şeyi hatırladığında, sırrını bilen az sayıda kişiden biri olarak, Örümcek Adam'ı yok etmek ister, sevgilisi Gwen Stacy'i kaçırarak Brooklyn Köprüsü'nden aşağı atar, Spidey ağıyla Gwen'i havada yakalasa da sevgilisinin kalbi durmuştur.

Daha sonra Jackal isimli bir tıp adamınca (en baba düşmanlarından) klonlanacak Gwen, bir kez daha Spider-man'in hayatını allak bullak eder. Yeşil Cinse, Gwen'in öldüğü sayıda, karşısındaki Spider-man'i kontrol ettiği planörüyle arkasından vurmak isterken, örümcek hisleriyle kenara çekilen Peter'in ve -daha sonra Harry olduğunu öğreneceğimiz- gölgelere saklanan bir diğer tanığın gözleri önünde can verir.

Harry bu süreçte çok yalnız ve hastadır, sürekli halüsinasyonlar görmekte olduğundan neyin gerçek neyin hayal olduğunu ayırt edemez, babasından başka en yakın arkadaşı Peter da onun yanında olmaz, Harry ilerde bunu unutmayacaktır. Harry, filmdeki gibi gerçekten de arkadaşını kurtarırken ölür fakat evli ve damienvari bir çocuk babasıdır (Normie Osborn), karısı Liz eskiden Peter'a aşıktır, eniştesi Molten Man'dir, Hobgoblin'i ve daha birçok villain'i haklamıştır. Onun ölümüyle boşalan Goblin koltuğuna, birkaç cılız isimden sonra, aslında ölmediği anlaşılan babası Norman geçecektir. Onun da sonu tımarhane olur, daha sonra Gwen'le ilişkisinden çocukları olduğu (Gray Goblin) falan anlaşılır, okumadığım bu sayılar fanatik okurlar tarafından ticari kaygılarla suçlanarak yadırganır.

Yeşil Cin'in klasik olmuş maskesini filmlerde ve yarattıkları tüm karakterleri maymun ettikleri Ultimate serilerinde kullanmayan Marvel Comics, rolü kabul etmeyen John Malkovich'in yerine yine çok sevdiğim fakat fiziken de role uymayan Willem Dafoe'yi getirerek, içi boş senaryosuyla, mekanik balkabaklarıyla ve "mahallenizin dostu" sloganıyla (Amerikan milliyetçiliği ise, gerek halk gerek basın tarafından sürekli bir tehdit olarak görülen Spider-man karakterinin aslında ölümü demekti) ilk filmi maalesef çizgi romandan çok uzak bir uyarlamaya dönüştürmüştü. Batman'de de görebileceğimiz bu anti-kahraman miti o denli güçlüdür ki, ülke güvenliğini ilgilendiren bir konuda (Silver Sable, Red Skull ve Sabretooth da vardır) Captain America vs ile sırt sırta çarpışan Spidey'e hükümet vize vermez; Örümcek, savaş meydanına kendi bildiği yollardan gider (Amazing Spider-man 320-25).