Ne Millenium Falcon, ne şöhretiyle tipsizliğinin önüne geçen Nostromo, ne japonların hala arkasından methiyeler düzdükleri, bir de utanmadan bir anime-manga serisinde denizden çıkarıp uzaya yolladıkları ve "spaceship" kelimesinin hakkını tam olarak veren meşhur Yamato destroyeri, ne de gerçekten uzay görmüş Saturn 5... Hiçbiri Matt Jefferies tarafından tasarlanan United  Star Ship Enterprise'ın (bizdeki adıyla Atılgan) yerini dolduramıyor...J.J.Abrams ve senaristler Alex Kurtzman ile Roberto Orci, son yılların çok tutulan akımını kullanarak, hikayeyi başa alıyorlar. Bu sayede hem orjinal hikaye ile bağlar kopmuyor, hem kendilerine yeni alanlar açıyorlar, hem de, özellikle Abrams'tan beklenecek şekilde, alternatif bir gerçeklik oluşturarak hareket alanlarını genişletiyorlar.

Filme doğrudan bir giriş yapmadan önce, bu yazıyı ne yönde yazacağımı düşündüm uzun uzun. Sonra direkt olarak Trekkielere yönelik yazmamaya karar verdim. Çünkü film hem Trekkieleri, hem de diğerlerini açıkça hedef kitle olarak seçmiş görünüyor. Tabii yazmadan önce filmi izlemek gerekiyordu. Filmde Vulcan Science Academy'ye kabul edilen Spock gibi, bir akademik bir birime kabulün önkoşulu olan ALES'e girmek için erkenden kalktım pazar günü. Nasılsa hiçbir mülakat da ancak hileyle alt edilebilen Kobayashi Maru zorluğunda olmayacağına göre, bu şansı değerlendirmek lazım gelirdi. Eşofmanımla büyük bir rahatlık içerisinde geçirdiğim sınavdan sonra, bu rahatlık yerine rüküşlük ve iyi görünmeyi(!) seçmiş ve benim gibi sınavdan çıkmış gençler arasında yürürken, kendime verdiğim sözü tuttum ve sınavım çok iyi geçtiği için Star Trek'i o gün izlemeye karar verdim. Saat 15:00'teki seansta beklediğimden fazla sayıda izleyici gördüm, o da toplasanız 15 kişi ederdi belki. Koltuğuma Jim T. Kirk (William Shatner) edasıyla, büyük bir artislik içerisinde gömüldüm haliyle, aksi Star Trek ismine bir saygısızlık olurdu çünkü. Spock gibi ifade kısırı bir yüzle ve tavırla bekleyemezdim ya!