1930'larda, Buhran Dönemi Amerikası'nın yarattığı,kendi kendine oluşturduğu tuhaf ahlak sistemiyle banka soygunları yapan (parasını alacak müşterilere "Biz senin değil,bankanın parasını çalıyoruz" diyerek parasını geri veriyor mesela) karizmatik suçlu John Dillinger'ın hikayesini izliyoruz filmde, kendi ekibiyle yaptığı dehşet verici soygunlar, silahlı çatışmalar, hapisten kaçmalar... Ve Dillinger'ın işine (!) paralel olarak anlatılan bir aşk hikayesi... İnanılmaz derecede başarılı bir film doğurabilecek düzeyde, değil mi ? Ancak belki de dizi olmaktan son anda kurtulduğundandır, Public Enemies'in her yerine dizi etkisi ve estetiği sinmiş durumda, bu da bu hikayeden sağlıklı bir filmin oluşmasını engelliyor. Orantısız zoom'lar,kötü ve yorucu kamera kullanımı ve bir BBC dizisini hatırlatan renk kullanımı, eldeki malzemeyi ziyan etmiş maalesef. Üstelik oyunculuk kanadında biraz olsun kurtarmasına rağmen...

Hikaye işlenişi açısından zaten kötü bir senaryodan beslenen türden gangster filmlerine pek alışık değiliz, malum. Bu janrın en iyi örneklerini ise kaliteli filmler olarak hatırlıyoruz, kendi görselliğini oluşturmakta çok rahat davranan ve işleniş açısından hiç de havada durmayan filmler- benim şimdilik hatırladıklarım The Godfather serisi, Scarface, Road to Perdition, Goodfellas, The Unctouchables, Donnie Brasco ve Gomorra- olarak. Ancak kesinlikle onların düzeyine ulaşamıyor "Public Enemies" ve bu "ulaşamama" olayındaki en büyük etken, kuşkusuz filmin kendine özgü ve özgün bir tarz oluştur(a)maması. Biyografik ve izleyeni yoran filmleri referans seçmese de o gruba dahil olmasının da, filmin düpedüz "kötü" olmasının da nedeni bu.