Alvin Straight (Richard Farnsworth), yaşı geçkin kızı (Sissy Spacek) ile birlikte yaşayan, 73 yaşına merdiven dayamış ihtiyar bir delikanlıdır. Filmin başında yığılıp yere serilmesiyle ölümün kapısında olduğunu anlar ve kalp krizi geçirdiğini duymasıyla 10 yıldır konuşmadığı kardeşini görmek üzere yollara koyulur. Iowa'dan Wisconsin'e kadar süreceği 530 km'lik yolda kendisine eşlik edecek aracı ise bir çim biçme makinesidir. Bu noktada insanın aklına ister istemez The World's Fastest Indian (2005) ve Sir Anthony Hopkins geliyor. Yine gerçek bir yaşam hikayesinden uyarlanan ve yaşına rağmen gerçek bir azim ve hayata tutunma dersi veren bu film de, Straight Story gibi hafızalarımıza kazınmış ve yüreklerimizdeki haklı yerini almıştı.

Alvin'in durumu daha da vahim: İki bastonla yürüyebilen ve eğilip kalkmakta bile zorlanan Alvin, ehliyeti olmadığı ve direksiyonu da bir başkasına emanet etmek istemediği için tüm yolu bir çim biçme makinesi ile kat ediyor ve yolda rastladığı insanlarla sohbetlerinden bizlere derin anlamlar kalıyor. Evden kaçan genç kıza, kendi çocuklarına "aile" kavramını öğrettiği "dal" hikayesini anlatması, bisikletçi gençlere yaşlılığın en kötü yanının "genç olduğunu hatırlamak" olduğunu öğretmesi, kendi akranı ile ikinci dünya savaşı anılarını paylaşması, her yaştan insanı kendine bağlayan küçük hikayecikler oluşturuyor. Elbette bir kitaptan çıkmışçasına gelişen hikayenin muhteşem sonunda kardeşi ile bir araya geldiği sahne, sessizliğiyle çok şey anlatır ve perdeyi kapatırken, sizi başka bir diyara götürüyor.

6 hafta süren bu 240 millik yolculuk boyunca Mississippi Nehri'nden Amerika'nın yeşil düzlüklerine, pek çok doğa şaheserini görme şansına erişiyoruz. Angelo Badalamenti'nin dingin keman melodileri, filmin moduna ayak uydurmanızı sağlıyor. Sissy Spacek'in küçük ama önemli rolü yanı sıra Harry Dean Stanton'un final cameosu (insanın aklına ister istemez, bir başka yol filmi, Paris-Texas geliyor) ve Alvin rolünde Richard Farnsworth'un Oscarlık performansı (aday oldu fakat alamadı) filmi unutulmaz kılan oyunculuklar olarak haneye yazılıyor.

Klasik filmografisinin dışında, The Elephant Man'i bile geçen bir gerçeklikle çektiği bu film, Lynch'i her yaştan izleyiciyle buluştururken, belge-film nasıl çekilir, hikayeleştirirken sinema unsurlarına nasıl sadık kalınır, adeta dersler veriyor ve "düz" bir hikayeyi bu kadar muhteşem anlatarak Hitchcock'un bir sözünü daha doğruluyor:

"...evet, çalışma yöntemimden hoşlanmamıştı. Ben de tartışmalara dayanamadığım için 'Ingrid, bu sadece bir film!' demiştim. Görüyorsunuz, sadece başyapıtlarda görünmek istiyordu. Oysa bir filmin başyapıt olup olamayacağını kim bilebilir ki? Yeni bitirdiği bir film hoşuna gittiği zaman ise 'bundan sonra ne yapabilirim?' diye düşünürdü. Jeanne d'Arc olmak hariç, onun için hiçbir şey yeterince büyük değildi. Ne akılsızlık!

...O günlerde Bergman'a 'git ve bir sekreteri oyna. Bakarsın, küçük bir sekreter hakkında büyük bir film olur' derdim. Ama hayır! Ingrid Bergman, tarihteki en büyük kadını, Jeanne d'Arc'ı oynamalı."

Büyük ustaya hak veriyor ve "küçük" insanlarla "büyük" filmler yapan yönetmenlerden biri olduğu için David Lynch'e de teşekkürlerimizi sunuyoruz. Anlattığı hikayeyi aktarma şekli ve başarısına kattığı "sinema büyüsü" ile filme 9 puan vererek yazımızı ve Alvin'i uğurluyoruz. Bizlere hayata her yaşta tutunmayı, azmi ve zaferi bir kez yaşattığı için, yürekten teşekkür ederek...