''Benim amacım, halkı sağlığa yararlı şoklara uğratmaktır. Uygarlık günümüzde o denli koruyucu bir hal almıştır ki, artık korkularımızdan içgüdüsel olarak kurtulma olanağımız kalmamıştır. Uyuşukluğumuzu gidermek ve ahlaksal dengemizi canlandırmak için tek yol, şok yaratacak yapay araçlara başvurmaktır. Buna ulaşmak bana öyle geliyor ki, ancak sinema yoluyla olabilir.''

Alfred Hitchcock (1899-1980), hiçbir yönetmene nasip olmayacak kalitede ve çoklukta film çekmiş, büyük bir yönetmen. Herkesçe bilinen polis korkusu, sarışın fetişi ve filmlerinde görünme alışkanlığı gibi konuların üzerinde durmayı yersiz buluyorum. Yönetmen, filmlerinde genellikle Bernard Herrmann'la çalışmış, başarılı keman melodileriyle, filmleri için gerekli gerilim melodilerini sağlamıştır.

Birlikte çalıştığı aktörlerde başı dörder filmle Cary Grant (Suspicion, 1941; Notorious, 1946; To Catch a Thief, 1955; North By Northwest, 1959) ve James Stewart (Rope, 1948; Rear Window, 1954; The Man Who Knew Too Much, 1956; Vertigo, 1958) çeker.

Grant daha çok Bond tipi (zaten bu role ilk teklif ona gitmiştir) rollerde, eğlenceli senaryolarda rol alırken, Stewart, Hitchcock'un tarzına daha yakın yapımlarda rol alır, ona fiziken benzeyen Ray Milland'lı Dial M For Murder'i de sayarsak, Grant'tan bir adım öne geçtiğini söyleyebiliriz. Bu filmler arasında tek bir mekanda geçen Rear Window ve Rope, yönetmenin adeta meydan okumasıdır. Grant'ın en büyük filmi ise hiç kuşkusuz North By Northwest'tir.