1997 yılında çekilen Küp, yıllar önce Blade Runner ve Evil Dead'in (video çağında) yaptığı gibi, el altından dolaşarak, sinefiller arasında adını duyuracaktı. 2002 ve 2004 yıllarında (Cube 2: Hypercube ve ilk filmin öncesini anlatan Cube Zero) çekilen iki filmle üçlemeye dönüşecek serinin başarısı, izleyen yapımların kullandıkları referanslarla ölçülebilir aslında. 2004 yılında seyirciyle buluşan iki fenomen, Saw ve Lost, hikayelerinin temelinde yatan ayrıntılarla, "boynuz kulağı geçer" misali, ismi artık kendilerinin yanında küçük kalan bu önemli yapıma çok şey borçlu.

Filmin bir odada uyanan (ve muhtemelen nerede olduğunu bilmeyen) kahramanlarını tanımadan önce, açılış sekansıyla, onları nelerin beklediğine tanık oluyoruz. İlk sahnede uyanışa yapılan yakın plan göz çekimi, Lost'un artık klasikleşmiş bölüm açılışlarına kaynaklık ediyor. Bu klostrofobik ortamın Saw ve suyunun suyu taklit filmlere (Captivity vs.) açık kapı bıraktığı da muhakkak. Bir grup insanı bir odaya kapatır ve çevrelerine tuzaklar kurarsanız, korku ve paranoya hakimiyeti devralır ve onlarla birlikte sizi de ele geçirir. Haleflerine göre daha az kan kullanarak başarılı bir gerilim filmi olmayı başarmış Küp, özellikle sese duyarlı odada yapılan Mission: Impossible gösterisiyle izleyenlerin nefesini kesiyor.

50 milyon küsur odasıyla küp biçimli bir yapıdan oluşan bu gizemli mezar, sayılarla kurduğu bağlantıyla Lost'a, zenci karaktere biçilen rolle Night of the Living Dead'e ve -polis olması dolayısıyla da- halefi Assault on Precint 13'e, ama en çok seyirciye sıkı bir yumruk çakan hamlesiyle gene Lost'a ve gitgide paranoyaklaşan atmosferi ve -beyni gelişse de içgüdüleri bir hayvandan farksız olan- insanoğlunun ilkel tabiatına (ve içindeki şeytanla yüzleşmeye) yaptığı vurguyla -Nobel ödüllü roman- Lord of the Flies'a selam çakıyor (Kazan'ın "kırmızı oda" korkusuyla The Shining'in "RedRum"unu bile bağdaştırabiliriz). Serinin 2. filminin de Saw serisinden önce çekildiğini düşünürsek, Saw 2'nin kilit noktasının da bu seriden esinlendiğini rahatlıkla söyleyebiliriz. Filmin takındığı "nedenleri düşünme, bir komplo yok, sadece önüne bak" tavrı ve Worth'un nihilizmi, seyircinin merak duygusunu kamçılıyor ve "dışarıya çıkış" için gereken şifreye odaklanmasını sağlıyor. Çıkış bulunduğunda nereye varılacağıysa, yapının gizemi gibi seyirciye bırakılmış yoruma açık yanıtlardan biri oluyor.

"Otistik dahi" klişesinin abartılmadan kullanılması, kapatıldığı hücrelerden 7 kere firar etmiş hapishane kuşu Rennes'in filmin başlarında hikayeden çıkması, fikri ortaya koyanların klişelere boğulmadan orijinal bir şeyler üretme isteğine ışık tutuyor. Türü ve bütçesinin dezavantajıyla B-film kategorisine daha yakın dursa da, film, en azından oyunculuğuyla Testere gibi kendisine ihanet etmiyor. Leaven rolünde (Mila Kunis'i andıran) Nicole De Boer özellikle öne çıkarken, "Phil Collins ve Danny Glover bir hücreye kapatılırsa ne olur?"un cevabı Worth (David Hewlett) ve Quentin de (Maurice Dean Wint) rollerinden payına düşeni alıyor.

İki başarısız devam filmiyle serisini sürdüren Küp'ün esrarı hâlen çözülmeyi beklerken, çoktan kült mertebesine erişmiş bu ilk film de, sinemaseverler tarafından keşfedilmeyi ve hak ettiği ilgiyi görmeyi bekliyor. Boynuz kulağı geçse de, onun işlevine, karmaşıklığına ve ait olduğu yapıya kattığı denge unsuruna sahip değildir ve taklitler her daim aslını yaşatır. Ortalıkla taklitleri cirit atarken, 10. yılını devirmiş bu esrarengiz yapıya siz de bir göz atın ve ilkel doğanızla hesaplaşırken saf gerilimin tadını çıkarın. Hitchcock'un da dediği gibi: "Uygarlık günümüzde o denli koruyucu bir hal almıştır ki, artık korkularımızdan içgüdüsel olarak kurtulma olanağımız kalmamıştır. Uyuşukluğumuzu gidermek ve ahlaksal dengemizi canlandırmak için tek yol, şok yaratacak yapay araçlara başvurmaktır. Buna ulaşmak da ancak sinema yoluyla olabilir."

ELeCTrO, Rubik Küpü'nden bildirdi!

ekstra bilgi: Nicole De Boer'i The Dead Zone adlı diziden de hatırlayabilirsiniz.

ilgili linkler: imdb , wikipedia