2. Körfez Saldırısı esnasında, ordunun yan hasar direktörleri konumuna sokulmuş bomba imha ekiplerinin başına gelen olaylar üzerinden bir savaş psikolojisi çıkarımı yapmayı amaçlayan ve bu konuda da elle tutulur bir başarı sağlayan film, tarihte kimi ender örneklerinde olduğu gibi vizyona girdiğinde büyük etkiler yaratamamış ama daha sonradan olay olmuş yapımlardan biri.

Eagle Eye, Disturbia'dan da tanıdığımız D.J. Caruso'nun yönettiği bir Aksiyon/Bilim-Kurgu kırması film. Başrollerinde ise Shia LeBouf ve Michelle Monaghan oynuyor.

Get Smart, James Bond fırtınasının estiği dönemde televizyonda türemiş onlarca dizi arasından sıyrılan, yaratıcıları arasında Mel Brooks'un bulunmasıyla kendine has bir alaycılık ve mizah duygusu kazanmış, ayrıksı bir yapım idi. Don Adams ve Barbara Feldon'un 138 bölüm boyunca (1965-70) hayat verdikleri Ajan 86 ve Ajan 99, biçilmiş kaftan iki isimle, Steve Carell ve Anne Hathaway ile geri dönerken, onlara sağlam bir oyuncu kadrosu da eşlik ediyor ve ortaya seyri zevkli, devamı beklenesi bir yapım çıkıyor.

Indiana Jones serisi, '20lerde Douglas Fairbanks'in filmleriyle temelini atmış bir macera türünü, klişelerini harmanlayarak yenileyen ve bu yenilikçi bakışta seyircisine felsefi söylemler sunan bir seriydi. Yıllar geçtikçe bu seri de şarap gibi değerlendi ve devam filmin çekilip çekilmeyeceği, türlü senaryolar hep tartışıldı duruldu. Bunun için dördüncü filmin beklentilerinin yüksek oluşu, çıtayı aşamayacaksa zaten çekilmemesini isteyen -bırakınız fanatikleri- sinemaseverler için haklı bir gerekçeydi. Maksat ticaretse, gerek Lucas'ın, gerekse Spielberg'in yedi nesillerine yetecek kadar kasalarını doldurduklarını düşünüyorum ve bu raddeye gelmiş isimler için böylesi bir çıkış noktası gerçekten çok ayıp olurdu. "Paranın konuştuğu" bir devirde, Cannes Film Festivali gibi "kurtarılmış" birkaç limandan biri olan bir sanat merkezinde dahi bu filmin dev afişleri ve reklamları gırla gidiyorsa, kayıtsız kalamayacağınız muhakkak. Geriye tek bir soru kalıyor: Reklamın az, kalitenin sağlam olduğu dönemlerde çekilmiş ve şimdi kıymetlenen bu filmlerin en büyüklerinden birinin devam filmi, döneminin ticari anlayışını geride bırakıp tekrar sinemaseverlerin kalbine ulaşacak mı? Bu sorunun yanıtını almak için filme gittik ve güvenilirliğimiz ölçüsünde okurlarımızı önceden uyaralım ve bilgilendirelim istedik.

1975 tarihinde Sidney Lumet, üzerinden yalnızca 3 yıl geçmiş bir başarısız banka soygununu filme çeker. Dog Day Afternoon ismiyle gösterime giren film dört dörtlük bir kara mizah örneğidir. Watergate ve Vietnam'la cebelleşen Amerikan toplumunun güvenlik birimleriyle olan dinamik hesaplaşmasını özelinde betimleyen film aynı zamanda Al Pacino'nun da kendi filmografisindeki en beğendiği film olmuştur. Film hakkında en önemli detayları maddeleştirdiğimizde ortaya ilginç sonuçlar çıkıyor:

John McClane, son 20 yıla damgasını vurmuş birbirinden çetrefilli maceralarıyla ve onca aksiyonun içinde yüzünden eksik etmediği tebessümüyle, gerçek bir sinema efsanesi. Son maceranın üstünden 12 yılın geçmesinin ardından, yine aksiyonu bol bir serüvenle aramıza geri dönüyor. Çağ, bilişim çağı ve Die Hard da pek çok dönemdaşı gibi bundan nasipleniyor, kötü adamlar bu defa sanal ortamdan saldırıp ulusal güvenliği çökertiyorlar. Serinin bu son filmi, özellikle ilk filmi (ve onunla bağlantılı üçüncüyü) sevenler için gerçek bir sürpriz. Alınan duyumlara istinaden beklentiyle gidildiğinde dahi, filmin gerçek bir aksiyon başyapıtı olduğunu rahatlıkla duyumsayabiliyor ve lezzetini sonuna kadar alabiliyorsunuz.