Gerek idelerimiz gerekse de hayatı yaşayış biçimimiz olsun sürekli devinim halinde oluşumuz herkesçe (başta Herakleitos’ca) bilinen bir gerçek ve gün geçtikçe de fikirlerimizi daha özgür sunma şansına sahip oluşumuz da bu hal ve vaziyetin neticesi olan bir diğer hakikat. Türkçe’si: Bahsettiğim devinim yedinci sanat için sınırları genişletmek adına önemli bir kazanım.
Ülkemizde Kung Fu Hustle olarak da bilinen film kanun gücünün bilek gücü altında tir tir titrediği bir zaman ve mekânda konuşlanıyor; tahmini olarak da 1940’ların Çin’i. Yalnızca kırsal kesimi değil şehir merkezi de türlü eğlenceli garabetliklerle makyajlı olan bu yerin çerçevesi pastel tonlardaki görüntü yönetimiyle cilalanırken maharetli koreografisiyle dört başı mamur bir görsel şölene dönüşüyor. İtiraf edelim, belli bir müddet akabinde bu yoğun cümbüş havası usanç verici olmaya bile başlıyor.
Yıllardır bir sistemin (Hollywood stüdyolarında oyuncu – hem de epey meşhur) en ehemmiyetli uzuvlarından biri olarak George Clooney kuşkusuz iyi bir gözlemci olmasının semeresini yeni yeni toplamaya başlıyor… Şimdilik görünen o ki tecrübe ettiklerini yönetmen sıfatıyla da icraata geçirirken işinde muvaffak olmasını iyi biliyor… Aktör olarak onca seneden sonra, sisteme sızan bir casus misali yönetmenliğin püf noktaları maddelerinden oluşan kitabı da eline geçiren Clooney, genel geçer kabul gören her türlü formülü başarıyla uyguluyor eserlerinde. Aslında sağlam tahtaya bastığından emin olmak istiyor her şeyden evvel. Bu sebeple kendi sığ sularında başını belaya sokmadan özgürlüğünün tadını çıkarmayı yeğleyenlerden kendisi…
Seyircisini balıktan sayan bir filmden hayatın anlamına dair özlü deyişler beklemek ilk seferde kulağa tuhaf gelse de Monty Python filmlerinden The Meaning of Life’ın düşündürücü ve didaktik yanı hat safhada seyreder. Hayatın anlamının peşinden sinsice ilerlerken özellikle tanrı, inanç, dinler ve insanoğlunun evrendeki odağına dair pek çok soru sorar film.
Monty Python; Terry Gilliam, John Cleese, Michael Palin, Graham Chapman, Eric Idle ve Terry Jones'tan oluşan 6 kişilik ekibiyle BBC'de 45 bölüm Flying Circus serisine imza atmış, ardından çektikleri sinema filmleriyle efsane haline gelmiş, satirik ve felsefik mizahın öncüsü olmuş bir grup. Monty Python and The Holy Grail (1975) ve Life of Brian (1979)'dan sonra çektikleri bu son sinema filminde ekip, hayatın anlamı ve varoluş sebebimize dair kotardıkları skeçlerle seyri keyifli, kimi sahneleri yine akıllardan çıkmayacak bir yapıma imza atıyor.
Harold and Maude, Hal Ashby'nin 1971 tarihli, kült olmuş komedisi. Bu filme komedi demek yeter mi bilmiyorum: kara komedi, absürd komedi, trajikomedi, grotesk; hangi türlü adlandırmak isterseniz adlandırın, içine koyduğunuz kategoriye (kabına) sığmayacağı bariz bir gerçek. Being There'in komedi anlayışını Fight Club'un sistem eleştirisi ile birleştirirseniz, belki Harold and Maude'nin iskeletini oluşturabilir ve filmi daha iyi kavrayabilirsiniz.
History of the World, Part I; Mel Brooks'un yazıp yönettiği, adından anlaşılacağı üzere, farklı başlıklarda Dünya Tarihi üzerine yoğunlaşmış, kendi tarzıyla ekol yaratmış Brooks'u Monty Python tarzına en yakın yorumuyla izleyebileceğiniz, eğlenceli bir komedi.
I Now Pronounce You Chuck & Larry, zorlama bir senaryoyla, iki heteroseksüel erkeğin eşcinsel bir evliliği yürütmeleri ve onlara saygı duymaları ekseninde gelişen bir komedi. Dan Aykroyd, Steve Buscemi, daha küçük rollerde Richard Chamberlain, David Spade ve kötü bir Peter Sellers taklidi olarak Rob Schneider'in de rol aldıkları film, yer yer güldürse de boşa harcadığı oyuncular ve kaybedilen zamanla daha çok üzüyor.
Şifremi Unuttum?