Unforgiven/Affedilmeyen'i yaptığından beri, Hollywood'da üstün yönetmenler klasmanına giren ve devamında birbirinden güzel bir dolu film çeviren Clint Eastwood'un her geçen gün daha da mükemmelleşen filmografisinde en son geçen yıl Changeling/Sahtekar ve Gran Torino'yu izlemiştik. Clint Eastwood, bu iki büyük harikasından sonra bu kez bir başka dokü-dramaya yönelip Nelson Mandela'nın filmini çekti.
Hep beraber kendimize şu soruyu sorduğumuzda Inglourious Basterds/Soysuzlar Çetesi filminin bir özeti yakalanmış olacak: "İki buçuk saatlik bir film son 6 dakikasına kadar bir başyapıt ve büyüleyici bir şiddet senfonisi olarak gidiyorken son 6 dakikada nasıl mahvedilir?"
İkinci Dünya Savaşı ve Nazizm… Vahşet ve trajedi yüklü bu tarihsel süreç her zaman sinemanın ilgi odaklarının başında gelmiştir. Quentin Tarantino’nun son filmi ‘Soysuzlar Çetesi’de İkinci Dünya Savaşı’nda yaşananlara dair alternatif bir öykü teşkil etmekte.
İlk olarak peşinen belirteyim; spor filmlerini çok seviyorum. Amerikan futbollusundan, beysbollusuna, çocuklar liginden, içinde hayalet olanına kadar hepsini izleyebilirim. Ayrıca Amerikan futbolu veya beysbol da tam olarak hâkim olmadığım sporlardandır. Ancak bunun hiç önemi yok benim için. Badmintonla ilgili bir film yapılsın onu da severek izlerim. Çok uzun süredir de güzel bir spor filmi ( daha doğrusu herhangi bir spor filmi) izlememiştim. Bunun sonucu olarak “The Express” filmi dikkatimi çekti. Tam bir Pazar öğleden sonra filmi olan “The Express”in ilk olarak süresi dikkatimi çekti (iki saatin üzerinde), ayrıca filmin de konusunu bilmiyorum. Tamam, spor filmi ama nasıl bir spor filmi; bir sporcunun hayatı mı, bir takımın gelişimi mi, yoksa bir spor olayı mı? Sonuç olarak iki saati aşkın bir süre var.
"You know somethin', Utivich? I think this might just be my masterpiece !"
Önemli not: Bu yazı filmi izlememiş olanlara bir öneri ve anlatım yazısından çok, izlemiş olanlara da seslenen ve film geek'leri için yapılan göndermeleri ortaya döken bir yapıdadır ve Tarantino sinemasına hakim olmayanlara pek bir şey ifade etmeyebilir, hatta belki de izlemeden okuyanların canını bile sıkabilir, ona göre okuyunuz.
Tarantino tarih yazıyor ! Yönetmenin olgunluk ve saygınlık dönemlerinin sonunu getirip ustalığını başlatan bu inanılmaz derecede şık ve stilize film, cesur metni ve tarihi gerçekleri eğlenceli bir şekilde çarpıtmasıyla suçlu zevklerden birine dönüşüyor...
Milk, Gus Van Sant'ın kişisel sinema çizgisinde önemli bir yer teşkil ettiğini düşündüğüm, eşcinsel politikacı ve eylemci Harvey Milk'in son 10 yılına ışık tutan, başarılı bir biyografik yapım.
Gods and Monsters, Frankenstein'ın yönetmeni James Whale'in hayatının son günlerinde yaptığı içsel yolculuğu ele alan, bunu yaparken sinemanın pırıltılı dünyası ile dışarıda hüküm süren sefil yaşamın tezatlıklarına inceden göndermeler yapan, başarılı bir film. Fakat söylemek gerek, tüm konunun özünde, Whale'in açıklamakta sakınca görmediği ve bu nedenle sektörün kapılarının kendisine kapatıldığı eşcinselliği yatıyor. Filmden fazlasını bekleyenler için hayal kırıklığı olabilecek bu ağırlığın ötesinde, siyah beyaz rüya sahneleri ve ışık oyunlarıyla kotarılmış kimi karelerde sinemasal estetiğin had safhaya vardığını söylemek, sanırım abartılı bir yorum olmayacaktır.
Cezayir Savaşı, 1954-62 yılları arasında yaşanmış tarihi olaylardan Gillo Pontecorvo tarafından derlenmiş, İtalya-Cezayir ortak yapımı, çevrildiği yıl Venedik Film Festivali'nde Altın Aslan ödülünü almış, İtalyan ve Sovyet sinemalarından aldığı esinle, gerçek bir dokümanter havasıyla çekilmiş, klasik mertebesini fazlasıyla hak eden bir yapım.
The Life and Death of Peter Sellers, sanatçının yaşamına olumsuz bir bakış getiren, sevenleri için önermekte tereddüt ettiğim bir film. Herkesçe bilinen "binbir yüz" temasının ardındaki oturmamış kişilik olgusu bu filmde fazlaca irdeleniyor ve ortaya çıkan tablo ne yazık ki aktörü anmaktan çok, yeriyor. Hemen Faye Dunaway'in Joan Crawford'u acımasız bir anlatımla canlandırdığı Mommie Dearest filmi geliyor akla. Demem şudur ki, sanatçılar zaten dengeli insanlar değildirler. Yaratıcı olmak için bir nebze uçlara kayıp dengenizden ödün vermek zorundasınız. Hal böyleyken, diğer tüm meslektaşları saygınmışçasına, belirli isimleri alıp bu şekilde "karalamak", sinema sanatı adına ne derece doğrudur bilemiyorum.
La Leggenda del pianista sull'oceano, adı gibi, hayatını okyanus üzerinde geçirmiş bir piyanistin efsanesini anlatan, kişisel bir yolculuktan yola çıkarak tüm insanlığa mal edilebilecek sorular soran, küçük, ama etkisi büyük, nostaljik tatlar içeren, rejisi ve oyunculuklarıyla izleyiciden tam puan almış bir film.
Şifremi Unuttum?