Unforgiven/Affedilmeyen'i yaptığından beri, Hollywood'da üstün yönetmenler klasmanına giren ve devamında birbirinden güzel bir dolu film çeviren Clint Eastwood'un her geçen gün daha da mükemmelleşen filmografisinde en son geçen yıl Changeling/Sahtekar ve Gran Torino'yu izlemiştik. Clint Eastwood, bu iki büyük harikasından sonra bu kez bir başka dokü-dramaya yönelip Nelson Mandela'nın filmini çekti.

Hep beraber kendimize şu soruyu sorduğumuzda Inglourious Basterds/Soysuzlar Çetesi filminin bir özeti yakalanmış olacak: "İki buçuk saatlik bir film son 6 dakikasına kadar bir başyapıt ve büyüleyici bir şiddet senfonisi olarak gidiyorken son 6 dakikada nasıl mahvedilir?"

“This here is a man who's doing

a lot without saying nothing.”

“İşte bu hiç bir şey söylemeden

Birçok şeyi başaran bir adam.”

“Willie 'Pops' Davis”

İlk olarak peşinen belirteyim; spor filmlerini çok seviyorum. Amerikan futbollusundan, beysbollusuna, çocuklar liginden, içinde hayalet olanına kadar hepsini izleyebilirim. Ayrıca Amerikan futbolu veya beysbol da tam olarak hâkim olmadığım sporlardandır.  Ancak bunun hiç önemi yok benim için. Badmintonla ilgili bir film yapılsın onu da severek izlerim. Çok uzun süredir de güzel bir spor filmi ( daha doğrusu herhangi bir spor filmi) izlememiştim. Bunun sonucu olarak “The Express” filmi dikkatimi çekti. Tam bir Pazar öğleden sonra filmi olan “The Express”in ilk olarak süresi dikkatimi çekti (iki saatin üzerinde), ayrıca filmin de konusunu bilmiyorum. Tamam, spor filmi ama nasıl bir spor filmi; bir sporcunun hayatı mı, bir takımın gelişimi mi, yoksa bir spor olayı mı? Sonuç olarak iki saati aşkın bir süre var.

Tarantino tarih yazıyor ! Yönetmenin olgunluk ve saygınlık dönemlerinin sonunu getirip ustalığını başlatan bu inanılmaz derecede şık ve stilize film, cesur metni ve tarihi gerçekleri eğlenceli bir şekilde çarpıtmasıyla suçlu zevklerden birine dönüşüyor...

Piaget’nin bilişsel gelişim kuramına göre 2–7 yaş aralığına denk düşen İşlem-Öncesi dönemin tipik özellikleri arasında benmerkezci düşünce ve ortak (kolektif) monologdan bahsedilir. Costa-Gavras’nın kızı Julie Gavras’nın babasınınkilerden hiç de eksik kalır yanı olmayan bir seyirliğe mührünü bastığı bu ilk konulu filmi odak noktasına 9 yaşındaki Anna’nın somut işlemler dönemine geçişinde yüzleştiği zorlukları yerleştirerek Piaget’nin düşünüsü ile kusursuz bir bütünleşme tutturur.