Tuvalete gitmek gereksinimi duyduğumda, oteldeki odama geç saatte dönmüş, yarı soyunmuştum. Odam, sonu gelmeyen, az aydınlatılmış bir koridorun neredeyse dibindeydi; yaklaşık yirmi metrede bir, mora çalan cılız ışıklı bir lâmba, kırmızı halının üstüne ışık demetleri yansıtıyordu. Tam ortada, bu lâmbalardan birinin karşısında, bir yanda merdiven, bir yanda da tuvaletin camlı kapısı vardı.

Kollarımda kanlar içindeki kız, yarı açık bir yan kapıdan, koşarak hastanenin bahçesine girdim. Kapıda bekçi var mıydı, beni gördü mü, arkamdan bağırdı mı, bilmiyorum. Acele etme telaşı içinde, hiçbir şey işitmedim.

Hava kararınca bahçede dolaşmayı çok severim. Varlıklı olduğumu sanmayın: Hepinizin benimki gibi bir bahçesi vardır. Nedenini daha sonra anlayacaksınız.

Köyün bir sokağında yakalanıp -tanımadıkları için- yalnızca kaçakçılıktan hüküm giyen eşkıya başı Gaspare Planetta, üç yıl hapis yattı. Dışarıya, değişmiş çıktı. Hastalıktan bitkin düşmüştü, sakal bırakmıştı, en keskin nişancı, her attığını vuran eşkıya başından çok, zavallı bir ihtiyara benziyordu. Damdan çıkınca, eşyaları bir torbanın içinde, arkadaşlarının kalmış oldukları, bir zamanlar cirit attığı Fuma Dağı'na doğru yola koyuldu.

Krallık köşkünün bahçesinde Uluslar arası Morhaç, on iki yaşından küçük çocuklar için büyük bir yumurta yarışması düzenlemişti. Biletler yirmi bin liretti.

Bitmek bilmeyen bir bekleyişin ardından, artık umut kesilecekken, Giovanni evine döndü. Saat daha ikiyi vurmamıştı, anası masayı topluyordu, kapalı bir mart günüydü, kuzgunlar uçuşuyorlardı.

Eiffel Kulesi'nin yapımında çalıştığım yıllar ne güzel yıllardı. Ne var ki, mutlu olduğumu bilmiyordum.
Eiffel Kulesi'nin yapılışı çok güzel, çok önemli bir olay olmuştu. Bugün, bunu anlayamazsınız siz. Bugünkü Eiffel Kulesi'nin o sıradaki gerçeklikle çok az ilgisi kaldı. Bu arada boyutlarının da. Sanki büzüldü kule. Altından geçiyorum, gözlerimi kaldırıp bakıyorum. Ama yaşamımın en güzel günlerini geçirmiş olduğum ortamı tanımakta zorlanıyorum. Turistler asansöre binip ilk sahanlığa çıkıyorlar, ikinci sahanlığa çıkıyorlar, bağırıyor, gülüyor, fotoğraf, renkli film çekiyorlar. Zavallılar, bilmiyorlar, hiç bilmeyecekler de.

İyi giyinmeyi önemsemekle birlikte, başkalarının giysilerinin düzgün dikilip dikilmediğine dikkat etmem genellikle.

Ünlü İtalyan yazar Dino Buzzati'nin yer yer gotik ve karanlık öykülerinin de yer aldığı La Boutique Del Mistero kitabı, Türkçeye Can Yayınları'ndan 2 kitap halinde çevrilmiştir (Büyülü Öyküler, 1995 ve daha karamsar öyküleri içeren Tanrıyı Gören Köpek, 1991). Bu ikinci kitaptan görece kısa olan C ile Başlayan Bir Şey'i numune olarak Rekin Teksoy'un çevirisiyle buraya aktarıyorum ve bu öyküyü beğenen herkesin de bu iki kitabı alıp kitaplığının baş köşesine koymasını umut ediyorum. Unutmayalım ki sinemayı da besleyen can damarlarından biri edebiyattır ve bu eserler onyıllarla sınırlı kalmayarak birçok yapıma ilham verirler. Görsel sanata değer verirken yazılı edebiyata da duyarsız kalmayalım ve çok yönlü olarak kendimizi geliştirelim. Keyifli okumalar...