"O tüyden ve topaktan yaratıldı. Her kim ki onu görürse, bil ki, sıdkı sıyrılmıştır."
"...Sonra döndü ve ümmetine beyaz tavşanı takip etmelerini söyledi. O günden beridir ki, insanoğlu beyaz tavşanı arar durur."

40 yıllık Türk televizyon tarihinin en büyük 2-3 sitcom'undan biri olan Avrupa Yakası, geçtiğimiz hafta sona erdi. Bu dizinin gidişatıyla ve git gide kan kaybederek gelen bitişiyle paralel olarak Türk televizyonlarındaki dizilerin "ciddiye alınma"larını gözden geçirmek istedim. Sokakta dizinin kötü adamlarına küfretmeler, ölen dizi karakterinin ardından cenaze namazı kılmalar, hepsi bu ülkede ne de olsa. Belki de ileride rayına oturacak televizyon kültürünün geleceğine yönelik tespitlerden ziyade bugünkü durumunu ve psikolojik yönünü irdeleyen bir yazı oldu. Başlayalım.

İşbu yazı 18 Mayıs 2007 tarihinde yazılmıştır. O tarihte gelmekte olan anti-kültürel devrimin ilk ayak seslerine atılmış tepkidir. Yazı sonunda, bugün gelinmiş noktaya dair birkaç ekleme bulunacaktır.

Gazze katliamının ardında 10 Şubat'ta yapılacak seçimle ilgili oy toplama yarışı yatıyor. Seçimde yarışan İşçi Partisi, Kadima ve Likud Partileri, "Kim daha fazla Filistinli öldürür"ü bu katliamla ispatlıyor.

Bugün 10 Kasım yani Atatürk'ün 70. ölüm yıldönümü. Sinemaestro ailesi olarak Mustafa Kemal Atatürk'ü özlemle anıyor ve onun sinema hakkındaki görüşlerini ve aktörlük deneyimini sizlerle paylaşmak istiyoruz.

Şiirin son çınarı devrildi. Türk edebiyatının en çok eser veren şairlerinden olan Fazıl Hüsnü Dağlarca, İstanbul'da yaşamını yitirdi. Bir süredir tedavi gördüğü hastanede vefat eden Dağlarca, 94 yaşındaydı.

Bir zamanlar bir kralın aklına şöyle bir düşünce geldi: "Eğer bir işe ne zaman başlayacağımı; kimi dinleyeceğimi; ve yapmam gereken en önemli şeyin ne olduğunu bilseydim, girdiğim her işi başarırdım.

Tuvalete gitmek gereksinimi duyduğumda, oteldeki odama geç saatte dönmüş, yarı soyunmuştum. Odam, sonu gelmeyen, az aydınlatılmış bir koridorun neredeyse dibindeydi; yaklaşık yirmi metrede bir, mora çalan cılız ışıklı bir lâmba, kırmızı halının üstüne ışık demetleri yansıtıyordu. Tam ortada, bu lâmbalardan birinin karşısında, bir yanda merdiven, bir yanda da tuvaletin camlı kapısı vardı.

Kollarımda kanlar içindeki kız, yarı açık bir yan kapıdan, koşarak hastanenin bahçesine girdim. Kapıda bekçi var mıydı, beni gördü mü, arkamdan bağırdı mı, bilmiyorum. Acele etme telaşı içinde, hiçbir şey işitmedim.