Konuları Sırala: Tarihe Göre | Ratinge göre | Okunma Sayısına Göre | Yorum Sayısına Göre | Alfabetik

Karşımızda dönemin totaliter yönetim altında yaşayan ülkeleri; Almanya, İspanya, Sovyet Rusya ve İtalya'da gösterimi yasaklanmış bir film var. Filmin Frank Capra filmi olduğunu bilmek bile bu ülkelerde neden yasaklandığını açıklıyor aslında. Çünkü Capra, 2. Dünya Savaşı kendine yer açmaya başladığında bile demokrasinin, politik namusun yılmaz bekçisi olan bir yönetmendi. Resmi olmayan ikili bir seri olarak düşünülebilecek filmin öncesindeki Mr. Deeds Goes To Town'daki dürüst adam imajı bu filmde de devam ediyor.

Entertainment Weekly, Oscar'a aday dahi gösterilmemiş en iyi oyunculukları sıralamış ve yorumu yine okurlara bırakmış. İşte liste:

Film School Rejects geçtiğimiz hafta başında Noel temalı en iyi ve en kötü filmleri derleyerek okurlarına sundu. İki seçkiyi aynı çatıda altında birleştirerek biz de sizlere sunuyoruz.

Dünya sineması klasiklerini nedendir bilmem günümüz filmlerinden daha keyifli buluyorum ve onları izlemeyi daha çok seviyorum. Klasikleri araştırıp izleme sırasına aldığımda Rüzgar Gibi Geçti, Casablanca ve Şahane Hayat önceliği aldılar.

Empire dergisi yine inanılmaz bir iş yaparak sinema tarihinin en iyi 500 filmini seçti ve okuyucuların oylarıyla da aralarından 100 filmi kapak yaparak dergileri satışa sundu. Yazımızın devamında bu 100 kapağın hepsini görebilirsiniz.

Amerikan Film Enstitüsü AFI, 100 Yılın En İyileri seçkisine dahil ettiği yeni listesi 10 Top 10 ile, Hollywood sinemasının 10 farklı film türünde en iyilerini açıkladı. Liste ve tür seçkisi şöyle:

"O, yaşlı bir söğüt ağacıdır sanki. Yaz mevsimi ya da rüzgar gibi... Ve erkeklerin gerçekten erkek olduğu bir çağa ait..." Katharine Hepburn'un tam 9 filmde yoldaşlığını yaptığı ulu çınar Spencer Tracy için sarfettiği bu sözler, benim "sinemanın kalbi" olmaktan çıkıp "sinemaseverin kalbi" haline gelen, her biri klasik olmuş ve kendini kültünü yaratmış o unutulmaz filmler için ve oyuncusuyla, setiyle, yönetmeniyle, yapımcısıyla ve elbette seyircisiyle yaşandığı döneme adını veren "Sinemanın Altın Çağı" için söylemek istediklerimi özetliyor sanki.

Luc Besson, Subway (Metro, 1985) ve Le Grand Bleu (Derinlik Sarhoşluğu, 1988)'dan beri takip ettiğim bir yönetmen. Kimi yönetmen filmografisini büyük filmlerle doldurur, kimisi birkaç hit yakalar, kimisiyse bir iner, bir çıkar. Besson kanımca büyük çıkışını kariyerinin ilk yarısında yapmış, Léon ile eleştirmenler nezdinde olmasa da, seyirciler nezdinde zirve yaptıktan sonra inişe geçmiştir. Zaten kendisi de -prodüktörlüğe ağırlık verdikten ve birkaç ikinci sınıf film çektikten sonra- emekli olmaya karar verdiğini, artık film çekmeyeceğini duyurmuştur. Bu bağlamda, bize mevcut filmlerini izlemek ve yorumlamak düşüyor en fazla; bu sebeple, izlediğim son filmi olan Angel-A'yı, referans verdiği filmler yanı sıra, Besson'un kendi filmografisi içinde de değerlendirerek yorumlamak istiyorum.

Öncelikle şaşırdığımı söylemeliyim. Melez bir film var karşımda. Hafıza kayıpları yaşamış biri olarak 2004 tarihli Kelebek Etkisi'ni artık izlemem farz olmuştu ve kalitesinden ziyade "çerdiği sürprizlere" odaklanarak filmi izlemeye koyuldum. Farklı kurgusu, aksamayan senaryosu ve sırıtmayan oyunculuklarıyla sürükleyici bir film olmuş Kelebek Etkisi ve en güzeli, bütün hikayeyi tek bir filme sığdırmışlar, devam filmine malzeme kalmamış. Ondandır ki farklı kadroyla çekilen 2. film (herhalde) tekrarın ötesinde yeni bir şey getirmediğinden başarısız olmuştur. Selefi Donnie Darko gibi pek çok yerden referans alan konusuyla Kelebek Etkisi, geçmişe dönüşlerin ve hafızanın gizemlerinin bu denli irdelendiği yoğunluğuyla "bu türe referans" kaynak film olma yolunda sağlam bir adım atmıştır. Seyircinin yoğun ilgisiyle "kült" mertebesine şimdiden ulaşan bu filmler, etkiledikleri beyinlerle 10-20 yıl içinde daha sağlam senaryoların ve başyapıtların çıkmasına da tahminimce ön ayak olacaklardır.